Over Charlotte
Ik had mijn leven aardig op de rit, dacht ik altijd. Normale jeugd, mijn studie medische biologie aan de universiteit met plezier gevolgd, en daarna een fulltime baan in het bedrijfsleven. Gewoon, zoals het ‘hoort’. Ergens was er altijd wel een stemmetje dat zei dat ik misschien wel iets anders wilde. Dit stemmetje werd door mij vakkundig genegeerd.
Een heel normaal leven
Soms las ik wel eens verhalen van mensen die hun dromen achterna gingen. Hun leven omgooiden, iets radicaal anders gingen doen. Dat klonk altijd aanlokkelijk, en tegelijkertijd had ik geen idee hoé dan.
Wat voor mij voelde als een normaal leven, was achteraf gezien vooral erg vlak. Ik had wel hobby’s, en maakte wel lol, maar een gevoel van écht enthousiasme, passie of vreugde kende ik niet. Ook vond ik het verschrikkelijk moeilijk om mijn grenzen aan te geven. Vooral in mijn werk in het bedrijfsleven was dit onhandig. Als je daar je grenzen niet aangeeft, loopt iedereen over je heen. En dit gebeurde dus ook.
Ik was vaak overbezorgd, droeg een enorm verantwoordelijkheidsgevoel. Ik wilde alles perfect doen, kon uren piekeren als dingen niet goed waren gegaan. Ik wilde het altijd iedereen naar hun zin maken. Ik was ontzettend gevoelig voor sfeer, en wilde deze ook altijd goed houden. Conflicten ging ik uit de weg. Naast dat ik mensen onbewust over mijn grenzen liet gaan, ging ik zelf ook mijn eigen grenzen over. Ik luisterde niet naar mijn intuïtie, en had een hekel aan ‘gevoelsmensen’. Doe maar lekker normaal, dacht ik dan. Gewoon nadenken en beredeneren. Niet van dat gezweef.
Ik had een lijf dat eigenlijk heel vaak tegenwerkte. Ik was vaak erg moe, had verschillende gewrichten en plekken in mijn lijf waar ik regelmatig pijn had. Knie, nek, schouder, onderrug. Fysiek was er niks mis met deze lichaamsdelen. Ze deden gewoon zeer, en ik begreep daar niks van. De pijn en vermoeidheid wisselden elkaar vaak af, en werden regelmatig vergezeld van andere vage klachten. De huisarts kon me nooit helpen, alle bloedwaarden waren normaal. Ik parkeerde het onder ‘zo ben ik nou eenmaal, dit is mijn normaal’.
Aan het einde van de pandemie kreeg ik long covid na een milde infectie. Ik had moeite met prikkelverwerking, was verschrikkelijk moe, spierpijn, kon me niet concentreren, en wilde het liefst gewoon slapen. Ik moest stoppen met werken, en mijn leven werd heel klein.
Dit hoort toch zo?
En toen was er licht
Het valt je misschien wel op - het stuk wat je hiervoor las is volledig in de verleden tijd geschreven. Niks van wat er staat, klopt nog in het hier en nu. En die verandering begon bij het ontdekken van de mind-body visie.
Nadat ik enige tijd ziek was, kwam ik via de podcast van Lief Klein Leven in contact met de mind-body visie*. Ik was ook al enige tijd aan het werk met een lichaamsgericht psychotherapeut. Zij nam mij mee mijn lijf in, en leerde me écht voelen. Zonder dat ik het wist was ik al een tijd aan het oefenen met het toelaten van emoties die ik onbewust liever onderdrukte. Toen de mind-body visie op mijn pad kwam, klikte dit in alles waar ik al mee bezig was geweest. Een weg naar herstel was gevonden.
Als medisch bioloog ben ik altijd gefascineerd geweest door het brein, en door het menselijk lichaam. Dit maakte dus ook dat ik de mind-body visie helemaal in wilde duiken, en helemaal wilde begrijpen hoe alles werkt. Om deze nieuwsgierigheid te voeden, startte ik na mijn herstel met de opleiding Stressortherapie. Eigenlijk gewoon voor de lol dus! Maar al snel merkte ik - hier zit meer in. Ik kreeg energie van het mensen begeleiden, en begon langzaam te dromen over of ik hier misschien mijn werk van kon maken.
De nieuwsgierigheid bleef groeien, en tot op de dag van vandaag vind ik het ontzettend leuk om ons lijf beter te begrijpen. Ik deed een opleiding medische hypnose, volgde workshops in systemisch werken, en bezocht lezingen en masterclasses van internationale experts als Howard Schubiner en Gabor Maté. Het doet me goed om te zien dat er ook op wetenschappelijk gebied steeds meer bewijs voor de mind-body visie verzameld wordt.
Ook ging mijn droom in vervulling. Ik zegde mijn baan in het bedrijfsleven op, en startte mijn eigen praktijk. En, nog veel belangrijker, mijn lijf is niet langer mijn vijand. Ik weet nu dat voelen niet zweverig is, juist het tegenovergestelde. Lijfelijker wordt het niet. Voor elke ‘vage’ klacht die ik ooit had is een verklaring, en het doorvoelen van onderdrukte emoties is de sleutel tot herstel. Dit heb ik zelf ondervonden, en zie ik elke dag weer in mijn praktijk.
* Toen ik net hersteld was, was ik te gast in deze podcast om hierover te vertellen. Deze aflevering luister je hier.
En grenzen aangeven dan?
Zoals ik al schreef, klopt in het hier en nu niks meer van het eerste stukje op deze pagina. Ik ben zelden zonder reden moe, en de pijnlijke plekken zijn verdwenen. Áls er toch eens een vage klacht oppopt, weet ik waar ik zoeken moet. Niet bij een fysiek probleem, maar in mijn brein.
Ook in mijn dagelijks leven is ontzettend veel veranderd. Waar ik mijn leven eerst omschreef als ‘vlak’, is het nu rijk aan emoties. En álle emoties mogen er zijn en meedoen. Dat maakt ook dat ik veel meer leef vanuit mijn gevoel. Ik kan nog steeds goed nadenken en redeneren, maar kan ook veel meer vertrouwen op mijn intuïtie. Die combinatie is lekker, en scheelt een hoop gepieker. Ik weet veel beter wat ik wil, en welke kant ik op wil bewegen.
Dingen die ik vroeger lastig vond, zoals ‘nee’ zeggen en grenzen aangeven, kosten bijna geen moeite meer. Ik draag verantwoordelijk voor mezelf, maar niet meer voor anderen. Ik ben nog steeds een gevoelig persoon, maar kan wat van de ander is ook daar laten. Ik neem het niet meer in me op, en ben ook niet meer onbewust aan het ‘scannen’ of iedereen wel tevreden is. Ook vermijd ik geen conflicten meer. Is er iets aan de hand? Dan kan ik me zonder angst uitspreken. Niet om ruzie te zoeken, maar om trouw te blijven aan mezelf. En vanuit dit gevoel een fijne oplossing te vinden.
Dit is niet allemaal van de ene op de andere dag gegaan. Het was een proces, en waarschijnlijk eentje die mijn leven lang nog gefinetuned zal worden. En dat is helemaal oké! Ik streef niet naar perfectie. Ik streef er vooral naar, om mezelf te kunnen zijn.
Wil je me beter leren kennen? Dat kan!
-
WoedeWe hebben te weinig woede in deze wereld. Ja, dit lees je goed. Te weinig. Als ik zeg woede, bedoel ik niet agressie. Ik bedoel geen irritatie. Ik bedoel niet…
-
Ik word hier een beetje emotioneel van
Het is zo’n zinnetje wat je regelmatig hoort, ‘ik word hier een beetje emotioneel van’. Vaak vergezeld van twee vaste compagnons: tranen, en excuses.
